Dlaczego Żyd piszemy zawsze wielką literą?

Zgodnie z zasadami języka polskiego nazwy członków narodów zapisujemy wielką literą, małą zaś – wyznawców religii. W przypadku Żydów takiego rozróżnienia nie da się łatwo przeprowadzić. O tym, że każdy wyznawca judaizmu jest członkiem narodu żydowskiego, pisał m.in. prof. Stanisław Krajewski w książce „Nasza żydowskość”, a w związku z tym zawsze powinniśmy stosować zapis wielką literą. Innego zdania są autorzy słownika języka polskiego wydanego przez PWN, którzy użyli słowa „Żyd” jako ilustracji reguły, według której wyznawców religii zapisujemy małą literą. Dlaczego warto zgodzić się z prof. Krajewskim?

Nie będzie żadną przesadą, jeżeli powiemy, że według znacznej większości członków społeczności żydowskiej judaizm nierozerwalnie łączy się z narodem żydowskim. Idąc dalej tą myślą, można być Żydem niereligijnym, ale nie istnieje wyznawca judaizmu, nie będący członkiem narodu żydowskiego.

Bardzo często zapis małą literą pojawia się, gdy mowa o konwersji na judaizm. Zapomina się, że gdy ktoś staje się wyznawcą judaizmu, automatycznie zostaje członkiem narodu żydowskiego ze wszystkimi tego konsekwencjami. Używanie małej litery wskazuje w najlepszym wypadku na niewiedzę, w gorszym zaś razie może być odczytywane jako próba dostosowania (redukowania) złożonego pojęcia tożsamości żydowskiej tak, aby pasowało do odpowiednich reguł gramatycznych. W przypadku zaś opisu osób przechodzących na judaizm taki zabieg można odczytać jako nieuznawanie konwertyty za Żyda.

Wątpliwe jest więc to, czy istnieją takie okoliczności, w których można by się odnieść tylko do religijnego aspektu żydowskości, pomijając jej wymiar narodowy. Dlatego też trudno o przykład takiej sytuacji językowej, w której forma zapisu słowa Żyd małą literą miałaby logiczne uzasadnienie.